Tijdens het schrijven van BMK, het boek dat ik als eerste wilde uitgeven, ging ik steeds meer om raad vragen bij anderen: “Hoe vind je dit?” en “Hoe vind je dat?”
En jawel hoor, iedereen had een mening die anders was, dan de andere meningen.
Hierdoor ging ik twijfelen aan mezelf en mijn dagelijkse schrijfroutine kwam in het gedrang. “Writers Block?” Ik zocht naar een oplossing. Die dacht ik gevonden te hebben in een redactrice, die mij – tegen betaling – zou gaan helpen.

Al is BMK mijn verhaal, op een gegeven moment zag ik tussen de bomen door het bos niet meer. Vandaar dat ik na ruim anderhalf jaar zwoegen aan mijn manuscript hulp zocht en vond. en echte redactrice… wauw! Nou, dacht ik, die zal me vast wel over mijn twijfels
– of is het “writers Block”? – heen helpen.

Een fiks bedrag later was het resultaat, om het vriendelijk te zeggen, abominabel. Ik heb er wel veel van geleerd, maar het resultaat was niet wat ik voor ogen had. Wat wel gebeurde was, dat ik gedeeltes van het originele plan heb laten varen. Dat is niet echt uitgepakt als verbetering van het manuscript.

Ik kwam op het punt dat ik mezelf de vraag stelde, of ik wel juist handelde. De groei als schrijver is er zeker door geprikkeld. Al blijft altijd de vraag overeind of die groei ook anders niet tot stand zou zijn gekomen. Ofschoon de samenwerking met de redactrice niet tot het gewenste resultaat had geleid, toch hebben deze activiteiten ervoor gezorgd dat ik door bleef zoeken.

Zoekt en gij zult vinden. Jawel het werkt echt zo! Een ander persoon is op mijn pad gekomen, waardoor ik veel van de schade, die was ontstaan tijdens mijn eerste en hopelijk laatste “Writers Block”, kon verhelpen. Mijn debuut begon nu werkelijke vormen aan te nemen. Het eindresultaat leek in zicht. Nu maar hopen dat ik het volgende struikelblok – mijn ongeduld na inmiddels een kleine twee jaar werk – onder controle kon houden.

Ondanks dat ik nog ergens halverwege met het manuscript aan het werk was, moest dat duiveltje – ongeduld genaamd – enigszins gevoed worden.
Kopieën werden gemaakt van de eerste drie hoofdstukken van BMK en een zevental adressen van uitgevers bij elkaar gezocht. Begeleidend schrijven erbij en hoppa, op de post ermee.

De algemene tendens is dat je niet meer dan drie manuscripten tegelijkertijd opstuurt. Wie dat heeft verzonnen? Vast en zeker de één of andere uitgever. Ik deed dat af als lariekoek. De weg om een reactie van een uitgever te krijgen, verloopt sowieso al traag en ik was me er terdege van bewust dat mijn manuscript grote kans had op de “slushpile” (=grote hoop) terecht te komen. Hm “slushpile”, zou dat iets te maken kunnen hebben met in drievoud je manuscript opsturen? Vast niet.

Volgende keer zal ik vertellen over de reacties van de uitgeverijen en de kriebels van de ondernemer.

Ciao,
HJ Smienk ©
Uitgever bij Superloeloe.com