Kriebels, de drang om te creëren. Het zijn slechts enkele punten die mij tot schrijven hebben gedreven. Mijn eerste volledige manuscript schreef ik een kleine twintig jaar geleden over de eerste grote overzeese reis, die mijn vrouw en ik hebben ondernomen. Het manuscript heb ik nooit opgestuurd. Dat ik het had geschreven, gaf me meer dan genoeg voldoening.

Schrijven deed ik regelmatig, maar alleen voor mezelf. Dagboeken, korte verhalen en af en toe een poging tot een gedicht. Toch was ik ook altijd bezig met het creëren van een verhaallijn voor een “echt” boek. Meer dan krabbels op een rondslingerend stukje papier, is het vaak niet geworden. Toch zette ik regelmatig een plan uiteen. Begon te schrijven over een idee, maar eindigde hiermee voor het af was. Ik was nog niet zo ver. Het leven trok nog te hard aan mij.

In 1997 zag ik een foto aan de muur hangen in het huis van een vriend. De foto was geschoten door een professioneel fotografe; Monica Nouwens.
Als een flits nestelde zich in mijn brein een idee voor een verhaal: “Klaplopers.” Twaalf jaar later heb ik de laatste hand gelegd aan het boek dat zijn oorsprong vond in die ene mooie foto.

“Klaplopers” gaat over een man die met een trauma door het leven gaat. Iedere dag tracht hij de misère die hem heeft gemaakt tot wat hij nu is te vergeten. En hoe kan dat beter dan met drank en een regelmatige snuif coke? Het verhaal begint midden in de val des levens die de hoofdfiguur, Louis, doormaakt. De val die onherroepelijk leidt naar de bodem. Daar waar de keuze wordt gemaakt tussen leven en dood. “Klaplopers” is een levensroman die puur gecreëerd is op basis van die ene aanblik op die prachtige foto, waarop slechts twee jongemannen staan op het strand.

Maar er was nog een verhaal dat door mijn gedachten bleef dwalen. En dat is het verhaal BMK, waarin ik wraak neem en vastgeroeste overtuigingen op zijn kop zet. Waarin niets is wat het lijkt. Het verhaal waarin ik tracht de lezer te boeien met een moment uit mijn bewogen leven. Nooit heb ik nagedacht of er wel of niet een markt voor is. Het enige dat mij bezig hield was het creëren van een verhaal. Eerst was mijn opzet autobiografisch. Later heb ik dat omgevormd tot een fictief verhaal, gebaseerd op waar gebeurde feiten. Een rekbaar begrip. Maar dat is niet alles wat ik getracht heb te doen. BMK heb ik geschreven als een film die zich in mijn hoofd afspeelt. Een bizarre film zoals bijvoorbeeld: Pulp Fiction. “Over the top,” maar toch realistisch genoeg om waar gebeurd te kunnen zijn. Naast het schrijven ontstond er ook een ander idee. De manuscripten moesten omgezet worden in boeken!

De volgende keer vertel ik over de vele struikelblokken waarover veel schrijvers en uitgevers lijken te struikelen en hoe dat bij mij verliep.

Ciao,
HJ Smienk ©
Uitgever bij Superloeloe.com